Anne de Bretagne 

                        Bords de L'Erdre

                Cathédrale Saint Pierre

                                   Fontaine à la Loire   

خوب، اینم عکسهای دیگه شهر نانت   

در ضمن، امروز چون خیلی خوشحالم فقط  به عکسها بسنده میکنم و مطلب نمی نویسم.       

آرزویی است مرادردل          

                               که روان سوزدوجان کاهد

هردم آن مردهوسران را    

                                 باغم و اشک و فغان خواهد

بخدا دردل وجانم نیست       

                                هیچ جز حسرت دیدارش

سوختم ازغم و کی باشد     

                                  غم من مایه آزارش

شب در اعماق سیاهی ها      

                                     مه چودرهاله راز آید

نگران دیده به ره دارم     

                                    شاید آن گمشده بازآید

سایه ای تا که به درافتد    

                                   من هراسان بدوم بردر

چون شتابان گذرد سایه     

                                   خیره گردم به دردیگر

همه شب دردل این بستر  

                                   جانم آن گمشده را جوید   

زین همه کوشش بی حاصل  

                                  عقل سرگشته به من گوید:

زن بدبخت دل افسرده!  

                                  ببر از یاد دمی او را

این خطا بود که ره دادی 

                                  به دل آن عاشق بدخو را

آن کسی را که تو می جویی 

                                    کی خیال تو به سر دارد

بس کن این ناله و زاری را  

                                     بس کن اویار دگر دارد

لیکن این قصه که می گوید

                                    کی به نرمی رودم در گوش

نشود،هیچ ز افسونش

                                 آتش حسرت من خاموش

می روم تا که عیان سازم  

                                  راز این خواهش سوزان را

نتوانم که برم از یاد   

                              هرگز آن مرد هوسران را

شمع ای شمع چه می خندی؟ 

                                        به شب تیره خاموشم

بخدا مردم ازاین حسرت       

                                 که چرا نیست در آغوشم!!  

دلم می خواهد تو هم با من به پس کوچه های زندگی بیایی و ببینی مردم شهر من چه صادقانه زندگی را باور دارند.در کوچه پس کوچه های زندگی اگر سرک بکشی، اگر به عمق آن نگاه کنی و اگر خود را به دست آن بسپاری،تمام لحظه هارا نفس خواهی کشید.

زندگی یعنی آغاز یعنی رسیدن یعنی نهایت.من بر این باورم زندگی یعنی تمام آنچه که هست.پس باید که باشد.لحظه ها همه سردرگم حوادثند و حوادث همه دربند لحظه ها.در پس کوچه های زندگی بایدبه دنبال حوادث رفت و آنهارا به دست آورد.عشق و بودن را،نفرت و حسرت و سکوت را، آنچه برشمردم همه را می توان در پس کوچه های زندگی جستجو کرد.می توان با یک نگاه آغاز کرد،به یک بهانه دل سپرد،از یک لبخندگفت، تا خود غزل،ترانه، سرود و در نهایت، زندگی گم شد.در پس کوچه های زندگی می توان صداقت را به تجربه نشست، رفاقت را آزمود و هدایت را با چشم دید.

زندگی قصه تکرار نیست،قصه سرودن نیست،قصه بودن نیست.زندگی قصه نیست ،یک واقعیت پرمعناست.چیزی مثل اولین گریه کودکی که تازه متولد شده، مثل تلاقی عقل و احساس ، مثل گل آفتابگردان.باید به آن رسید و حتی عبور کرد.

بیایید یکبار بخواهیم که در پس کوچه های زندگی سرک بکشیم ویکبار بخواهیم که باشیم و بودن را تجربه کنیم.چشم باز کنیم و نهایت را درنهایت ببینیم.هیچ واقعیتی نیست که حقیقتی را در خود نهفته نداشته باشد.کاش یاد بگیریم واقعیت زندگی را از پس پرده پس کوچه ها تماشا کنیم.قصه ها آغاز راهند و هدف، واقعیت.ما یعنی تلاش و تلاش یعنی بودن،یعنی زندگی.حقیقت همیشه تاریخ در پس کوچه های زندگی دارد.قصه همین حقیقت همیشگی است.قصه آدمهایی که می خواهند زندگی کنند،عشق بورزند،حسادت کنند،خوشبخت باشند و زندگی را اسیر خویش سازند ، نه اینکه آنان اسیر زندگی باشند.

در پس کوچه های زندگی قصه اوست، اوست که می خواهدسرنوشت خودرا خود، رقم بزند.

می خواهد عاشق باشد و به همه ثابت کند ،سراسر هستی اش یک دهن کجی مطلق نیست.با موجهای زندگی بالا و پایین می رود، اما هیچگاه خودرا به دست امواج نمی سپارد.او می خواهد خودش باشد، به جنگ تقدیر برود، بر مشکلات فائق آید و سربلند از آزمون روزگار بیرون بیاید. او می خواهد خودش باشد و باور کند زمستان روزی خواهد رفت و ایمان بیاورد تا رفتن زمستان راه زیادی در پیش نیست.لحظه ها برای او در جریانند، ایمان دارد زندگی هست،باور هست و به قول سهراب: سیب هست.

خودش به تنهایی به پس کوچه های زندگی سرک می کشد و با یک بغل آواز به سرزمین شقایق باز می گردد.بیا با او در پس کوچه های زندگی همسفر باشیم.

     سیاهی را می بینم،

         نه انگار در اشتباه هستم.

              نمی توانم خوب ببینم

                   چشمانم تیره و تارشده است

                آه،آری تو هستی.

           تورا می بینم که ازدیار غربت به سویم می آیی

        و دستان گرمت را در دستانم می فشاری

     آری تو آمدی وبه من گلی از عشق و محبت دادی

و قلب خاموشم را با قلب گرمت

     پرشور و پر حرارت کردی

         و با آغوش دلنوازت که همچون آغوش گرم مادری است.

            با بوسه های گرمت مرا نوازش کردی

                  اما ترسی در وجودم است

                      میدانی چرا؟

                 من می ترسم

            می ترسم از روزی که رهایم کنی

         می ترسم اگر روزی فراموشم کنی

      می ترسم اگر رویایی باشی

  می ترسم چون بی توای گل زیبایم

      دردریای وحشت وخیال وتنهایی غرق خواهم شد

         می ترسم اگر چشمانت با من غریبه شوند

              می ترسم چون بی تو وجودی  نیستم ونابودم

                  می ترسم چون : دوستت دارم

                     وعشق وامید و هستی ا م را در تو می بینم

                فراموشم نکن چون فراموشت نخواهم کرد

            و همیشه در قلبم جاودانه خواهی ماند

        عشق وامید و آرزویم!

     همیشه با من بمان،

 چون بسیار تنها و بی کس هستم.

روزی خواهم پرید:

از این دنیای پراز آفت وبلا که هیچ مهر و وفایی رابه انسان نشان نمی دهد.

وبه دنیا وآشیانه خود خواهم رفت وساعتها در آن زندگی خواهم کرد وبا هربار نیرو گرفتن به زندگی عادی برمی گردم.

ای کاش هماره وهزارباره آنجا می ماندم.

آه خدایا،از تو ممنونم که فراموشی را آفریدی تا با پاک کن اش غمهارازدوده و روح و جان مارا برای لحظاتی در خود فرو ببرد.

 می کشم برنگاه نازآلود                     نرم وسنگین حجاب مژگان را

دل گرفتارخواهشی جانسوز                   ازخداراه چاره می جویم

    پارساوار در برابرتو                     سخن از زهدوتوبه می گویم     

آه...هرگز گمان مبر که دلم                 بازبانم رفیق و همراه است

هرچه گفتم دروغ بود،دروغ                کی ترا گفتم آنچه دلخواهست

تو برایم ترانه می خوانی                    سخنت جذبه ای نهان دارد

   گوئیاخوابم وترانه تو                       ازجهانی دگرنشان دارد

شاید اینرا شنیده ای که زنان              دردل آری و نه به لب دارند

ضعف خودرا عیان نمی سازند              رازداروخموش و مکارند

 آه من هم زنم،زنی که دلش                 درهوای تو می زند پروبال

دوستت دارم ای خیال لطیف                دوستت دارم ای امید محال

فروغ فرخزاد

اگر پرواز،پرواز عشق است،

نگذار غصه هاو نومیدی ها همسفر زندگیت شوند.

دست روی شانه امید بگذاروبازوان خودراروی ستاره امید بنشان.

در دل تاریکی ستاره صبح باش تا بتوانی عشق رابا اندیشه پیونددهی.

هیچ کلمه دیگر نمی تواند جای عشق را بگیرد.

در شب تابش غمها دیدم.

و سپس لرزیدم و به خود خندیدم

و زمین خنده ام را نشنیدو گریه ام را فهمید

که چه بی حوصله ام و چه بی تاثیرم

و چقدر از زمان میترسم.

آری....من عشق را دیدم.

حمید مصدق

موطن

              را بر هیچ نقشه ای نشانه نیست،

موطن آدمی

              تنها در قلب کسانی است

                                          که دوستش دارند.

امشب باز هم تورادیدم و نوشتن هجویات یادم آمد.تورادیدم که می رفتی.به دنبالت آمدم.انگار من رانمی دیدی.تو به یک کوچه رفتی،کوچه قدیمی و خانه چوبی درآنجابود.داخل آن خانه شدی و دررابستی و من پشت درماندم.

از آنجا به آسمان خدا نگاه کردم.تکه کاغذی پیدا می کنم و می نویسم:

آنروز به خانه آمدی و به اتاقم که به اندازه ما دوتا جا داشت.این اتاق پیوند محبت بین من و تو بود.این اتاق محرم رازهایمان بود.آنوقت شروع کردم به گفتن و نوشتن.اما نمی توانستم بنویسم.نگاهم کردی و گفتی من می نویسم، تو بگو.همیشه خط تو بهتر از من بود.من هم شروع کردم به گفتن،مثل تمام قصه ها:

یکی بود،یکی نبود،زیر گنبد کبود دختر تنهایی بود که با تنهایی خودش دمساز شده بود.دختر کوچکی بود که از ابتدا تنهایی با او بود و هرچه بزرگتر می شد تنهایی اش بزرگتر.

یه روزکه دراز کشیده بود ، خواب به سراغش نمی اومد.او منتظر خواب نبود.فکر میکرد:

دختر کبریت فروش می شد که از سرما می لرزید.

پرنده ای می شد که راه آشیانه اش را گم کرده بود.

ماهی می شد که می خواست به دریا برسه اما لقمه چپ یک ماهی خوار شده بود.

 بعد یه چیزی راه  گلوشو می بست و بعد آرام آرام از گوشه چشمش سرازیر می شد.نمی دانم آن دختر من هستم یا نه؟...

هیچ وقت ندانستم با تو زندگی می کنم یا بی تو.فقط می دانم که ناتمامم.مثل قصه هایم که همیشه ناتمامند.آنوقت تو سرت را بالا آوردی و گفتی:دختر تو هیچ وقت قصه گوی خوبی نمی شوی، با این حرفها فقط خودت را گول می زنی.اما من خندیدم و گفتم :چی می گی. زندگی خودش فریبه.

و تو دوباره خندیدی به ساده بودن من که چگونه با کلمات بازی می کنم.

روحمان در هیچ قالبی جا نمی گرفت.عمق نگاهمان پر از راز بود،راز نگفته و بعد تو رفتی و من با پای پیاده به دنبالت آمدم.

پای برهنه ام سنگفرش خیابانها را نوازش می کرد و من به بهانه درد پا اشک می ریختم بر روی خاک سرد قبرستان و پر می شدم از سوالهای بی جواب که چرا رفتی و چرا زود؟

آخر قصه های من تمام نشده بود و باز هم تو رفته بودی.تمام کتابها را زیرورو کردم تا جواب سوالهایم را پیدا کنم.اما هرچه می گشتم کمتر به نتیجه می رسیدم.رو به خدا کردم و گفتم:

آخر این زندگی کجاست ؟من مجبور هستم که تمام حرفهایم را در ذهنم بایگانی کنم.دیگر نمی خواهم زندگی را از بالا نگاه کنم .می خواهم توی شلوغی بین خوشبخت ها و بد بخت ها زندگی کنم تا جواب سوالهایم را پیدا کنم.برای اولین بار به تو می گویم که نویسنده قصه هایم هستی.

انگیزه من از زندگی کردن دوست داشتن و محبت کردن است که با آن غم روزهای زندگی را فراموش کنم.اما پدر عزیزم!

به هر چیزی فکر می کردم جز جدایی از تو،از باد می ترسم چرا که باد مفهوم جدایی رارد.ریختن برگ از درخت،خراب شدن آشیانه پرستو و فاصله...

حال برایم غریبه شده ای ،آنقدر با تو غریبه ام که نمی توانم بگویم و بنویسی.اشک می ریزم و تو دوباره می آیی ودر گوشم زمزمه می کنی:اشک چیز مقدسی است.ارزش اشک را با گریه های بیهوده از بین نبر.و به راستی اشک مرحمی است برای زخم فاصله.دلم می خواهد تو را در آغوش بگیرم و تو را ببوسم.پس با صدای بلند می گریم تا در میان هق هق گریه هایم قصه غصه های مرا بشنوی.

سرم را که بلند می کنم اشک هایت را می بینم که قطره قطره می چکند. بلند می شوم و با کناره روسری آبی گلدارم اشک هایت را پاک می کنم.فکر می کنم آنقدر بزرگ نشده ام که معنی زندگی را بفهمم.نمی دانم غم تو بیشتر است یا غم من.آه،تو هنوز اشک می ریزی.بس است.گریه نکن،اما نه،فکری به خاطرم رسید.بلند می شوم و فریاد می زنم:این بار قصه ام را در حضور تو تمام خواهم کردو تو باید برای این قصه ام نامی بگذاری.

حرف بزن مرد عاشق.

امشب باران هم به گریه هایم نمی رسد.

گیتار را در دست می گیرم و می نوازم ، اما نه به رقص،برای قلب کوچک خودم و می خوانم:

آه سرنوشت، چه کردی با گونه های سرخ و زیبایش،

چه کردی با انگشتان نازنینش،

چه کردی با قامت رعنایش،

می بینی که چه به روزم آوردی؟

مگر تو عاشقش بودی که اورا از من گرفتی؟

آه سرنوشت،تو نمی دانی، من همیشه داواپسش بودم.

اما آنروز درآن جمع توآمدی و خونش را بر روی سنگفرش خیابان ریختی و مشتی از آنرا برایم هدیه آوردی که سرمه چشمم کنم.

تو دیوانه شده بودی،

آه سرنوشت،

عزیز من را به من برگردان.

باغبان از پی من تند دوید

سیب را دست تو دید

سیب دندان زده از دست تو افتاد به خاک

و تو رفتی و هنوز سالهاست خش خش گام تو تکرار کنان میدهد آزارم

و من اندیشه کنان غرق این پندارم

که چرا باغچه کوچک ما سیب نداشت؟

مرحوم مصدق

عشق

عشقی که من با آن زندگی کردم می گرید

و به من می گوید

کلام خدا را:

گریستن برای تو با عشق همراه است.

عشق

عشقی که من با آن زندگی کردم می گرید

پیش از این رنج کشیده

کلام خدا را :

       گریستن برای تو با عشق همراه است.

حالا دیگر تو دلیل زندگی من هستی

من اسیر عشق تو شده ام

و بدون بوسه های تو  نمی توانم

در خاطره ها زنده بمانم

مایلم عشقی را بفهمم و بشناسم

که مرا دوست می داشت و آرام می داد

                    کلام خدا را :

       گریستن برای تو با عشق همراه است.

حالا دیگر دلیلی برای زندگی کردن با تو وجود دارد

من اسیر عشق تو بودم

و بدون بوسه های تو  نمی توانم

در خاطره ها زنده بمانم.

ولی احساس می کنم یه حس عجیبی سر تا سر وجودمو فرا گرفته

احساس می کنم عاشق شدم

چون تپشهای قلبم تند شده

بی تابم

شاید اینها نشانه های عشق باشد.....................

و می آیی تو ای تمام لحظه های من و بر انتظار خشکیده قطره می بارانی و من مدتهاست به باور آمدنت نشسته ام و تو لطیف تر از نسیم با نگاه شقایقها می آیی.

بگو تا کی در تمنای وصالت به جاده امید دخیل ببندم.

دیر زمانی است که آمدنت حدیث کهنه ای است که همیشه تازه است و من در کشاکش باورها و دلشوره ها به آمدنت منتظر مانده ام. 

یک لحظه ایم کوتاه کوتاهیم

با خنده خورشید می آییم

با گریه مهتاب می رویم

خطی است میان آه تا دم

                        آه آدم

                       را بر هیچ نقشه ای نشانه نیست.

               موطن آدمی تنها در قلب کسانی است

                                                     که دوستش دارند .

لگو ها